note 26826 deleted from function.mssql-connect by tix

Aþaðýdaki þiir, edebiyat tarihimizin saygýn þahsiyetlerinden Sümbülzade Vehbi Efendi'nin müstesna bir eseridir. Rücu sanatýnýn þahikasý kabul edilir. Þiirin hikayesi ise þöyle: Bir gün padiþah Vehbi Efendi'yi yanýna çaðýrýr ve: "Bana öyle bir þiir yaz ki bir mýsrasýný okuyunca içimden seni öldürmek, bir sonrakini okuyunca ise ödüllendirmek gelsin" der. Ve iþte sonuç aþaðýda: Azm-ü hamam edelim, sürtüþtürem ben sana, Kese ile sabunu, rahat etsin cism-ü can. * * * Lal-ý þarab içirem ve ýslatýp geçirem, Parmaðýna yüzüðü, hatem-i zer drahþan. * * * Eðil eðil sokayým, iki tutam az mýdýr? Lale ile sümbülü kahkülüne nevcivan. * * * Diz çökerek önüne ýlýk ýlýk akýtam, Bir gümüþ ibrik ile destine ab-ý revan. * * * Salýnarak giderken arkandan ben sokayým, Ard eteðin beline, olmasýn çamur aman. * * * Kulaklarýndan tutam, dibine kadar sokam, Sahtiyandan çizmeyi, olasýn yola revan. * * * Öyle bir sokayým ki, kalmasýn dýþarýda hiç, Düþmanýn baðrýna, hançerimi nagehan. * * * Eðer arzu edersen, ben aðzýna vereyim, Yeter ki sen kulundan lokum iste her zaman. * * * Herkese vermektesin, bir de bana versene, Avuç avuç altýný, olsun kulun þaduman. * * * Sen her zaman gelesin, ben Vehbi'ye veresin, Esselamun aleyküm ve aleykümüsselam.